Szkoła Podstawowa nr 2
im. Stefana Czarnieckiego z Oddziałami Integracyjnymi
w Sulejówku
Oddziały przedszkolne Biuletyn informacji publicznej e-Dziennik
Kalendarium wydarzeń
maj 2018
pon.wt.śr.czw.pt.so.nd. 12345678910111213141516171819202122232425262728293031
czerwiec 2018
pon.wt.śr.czw.pt.so.nd. 123456789101112131415161718192021222324252627282930
lipiec 2018
pon.wt.śr.czw.pt.so.nd. 12345678910111213141516171819202122232425262728293031

Integracja w pigułce

CO TO JEST INTEGRACJA?


Integracja to proces mający na celu stworzenie warunków, w których dzieci niepełnosprawne i pełnosprawne będą mogły wspólnie żyć, uczyć się, współpracować. Proces ten nie opiera się jedynie na umieszczeniu dzieci w jednej społeczności, ale także na nawiązywaniu wzajemnych relacji między dziećmi niepełnosprawnymi i pełnosprawnymi.

Integracja to także nowy model oświaty będący przeciwieństwem segregacji, izolacji i dezintegracji. Jej przejawem jest tworzenie klas integracyjnych w szkołach masowych. Klasa integracyjna jest formą edukacji stworzoną w celu włączenia dzieci niepełnosprawnych w społeczność dzieci pełnosprawnych, a tym samym rozwinięcia między tymi dziećmi pozytywnych więzi emocjonalno-społecznych. Pierwsze klasy integracyjne powstały w Polsce już w 1993 roku.

Świat ludzi pełnosprawnych jest naturalnym otoczeniem, w którym dziecko niepełnosprawne musi odnaleźć swoje miejsce. Szansę na przebywanie w takim środowisku stwarza właśnie integracyjny system kształcenia.


Zalety integracji:
  • Poznanie nowych kolegów.
  • Uczenie się tolerancji i empatii.
  • Większa łatwość w zdobywaniu wiedzy.
  • Budowanie wiary w siebie i zespół.
  • Poczucie odpowiedzialności za siebie i innych oraz efekty wspólnie podejmowanych działań.
  • Zaspokojenie takich potrzeb jak- uznanie, bezpieczeństwo, dzielenie się sukcesami.
  • Udzielanie porad dla rodziców.
  • Ułatwiony dostęp do zajęć korekcyjno-kompensacyjnych.
  • Mała liczba uczniów w klasie.
  • Dzieci niepełnosprawne odnajdują w klasie integracyjnej równowagę psychiczną, pokonują lęk przed nowym środowiskiem, dowiadują się, że kalectwo nie dyskryminuje, ani nie stawia na uprzywilejowanej pozycji.
  • Przygotowuje dzieci do życia w normalnym świecie.
  • Aktywnie uczestniczą w zabawach i zajęciach jak sprawni koledzy.
  • Stawiane im wymagania zmuszają je do mobilizacji i kształtują realny obraz samego siebie.
  • Poszerza zainteresowania, rozwija mowę i wyobraźnię.

Integracja:
  • Uczy w naturalny sposób wrażliwości, otwartości, wyrozumiałości.
  • Uczy wzajemnej akceptacji w oparciu o życzliwe odnoszenie się do innych.
  • Uczy radości z dawania.
  • Pozwala zdobywać doświadczenie, że w szkole liczy się nie tylko wiedza, ale i serce.
  • Łagodzi obyczaje, dzieci są mniej agresywne; uczą się mądrze sobie pomagać.
  • Pozwala pozbywać się egoizmu, uczy rozumieć innych.
  • Powoduje zanik niezdrowej rywalizacji na rzecz współdziałania. 

RELACJE SPOŁECZNE DZIECI NIEPEŁNOSPRAWNYCH

 

Człowiek jest istotą społeczną i nieodzownym elementem jego funkcjonowania są interakcje społeczne.

Rodzina i szkoła uczestniczą w procesie kształtowania tego samego człowieka, będąc dwoma głównymi środowiskami wychowawczymi, w jakich dziecko - uczeń przebywa

i których wpływom jest poddawany.

 

Dzieci niepełnosprawne podobnie jak pełnosprawne, poznając oddziałującą na nie rzeczywistość, formułują jej określony obraz, a także budują pewien zasób doświadczeń związanych z własną osobą. Nabywane doświadczenia, których liczba narasta wraz z rozwojem dziecka, podlegają stopniowemu porządkowaniu i organizowaniu, tworząc indywidualny system poglądów odnoszących się do siebie samego. Dzieci niepełnosprawne nie są wyłączone z ogólnych praw rozwoju i podobnie jak pełnosprawne podlegają działaniu wielu czynników w tym środowiska rówieśniczego, które w mniejszym lub większym stopniu warunkują ich funkcjonowanie. Mają jednak utrudniony proces gromadzenia wiedzy, wyobrażeń i pojęć o sobie, a także uczuciowy stosunek do samego siebie związany z samooceną.

Niepełnosprawność:

-rozpatrywana jest w kategoriach biologiczno – medycznych. (Zwraca się tu uwagę przede wszystkim na dysfunkcje fizjologiczne, anatomiczne i psychiczne.)

- W drugiej płaszczyźnie niepełnosprawność rozpatrywana jest w kategoriach środowiskowo społecznych.( Główną rolę odgrywa tu wywodząca się z dysfunkcji biologicznych niemożność lub ograniczenie wykonywania pracy zarobkowej, możliwość funkcjonowania rodzinnego, społecznego…….

 

Środowisko rodzinne.

Systemy – modele wychowawcze:

W rodzinie władzy na szczycie hierarchii stoi głowa rodu : ojciec lub matka. W takiej rodzinie wyróżniane jest  to dziecko, które podporządkowuje się, wykonuje posłusznie polecenia. Natomiast dziecko, które buntuje się, przeciwstawia, jest natychmiast odrzucane jako złe. Często w takich rodzinach jedno z dzieci jest ulubieńcem, jemu wszystko wolno, jest rozpieszczane, co powoduje uczucie zazdrości u pozostałych i rodzi wzajemne konflikty między rodzeństwem. W takiej rodzinie dzieci jednak na zewnątrz dają sobie wsparcie, ochraniają się, przy czym starsze i silniejsze ma obowiązek ochraniać pozostałe. Wyraźna hierarchia wyznacza miejsce w szeregu i zadania do wykonania.

W rodzinie sukcesu, gdzie także zaznacza się wyraźna hierarchia, ulubieńcem rodziców zostaje to dziecko, które spełnia ich oczekiwania. Jest ono odsypywane nagrodami, ale jednocześnie stawia mu się nowe, jeszcze większe wymagania. Dzieci rywalizują o wyniki, ciesząc się często z porażki brata czy siostry i informując dokładnie rodziców o wszelkich niepowodzeniach rodzeństwa. Raz po raz wybuchają konflikty między dziećmi, skarżą się one, że nie są dostatecznie kochane i podejrzewają, że teraz mama lub tato bardziej kochają inne dziecko. Na zewnątrz rodzeństwo nie pomaga sobie, dalej rywalizując o sukcesy.

W rodzinie bezstresowej, gdzie niczego nie oczekuje się od dzieci, gdzie słabe są więzi emocjonalne i każdy żyje swoim życiem, nie ma ani ulubieńców, ani odrzuconych. Dziecko nie znajduje oparcia ani w rodzicach, ani w starszym rodzeństwie.

W rodzinie chaotycznej, w której dominuje ciągła zmienność oczekiwań, wymagań, nastrojów, również wśród rodzeństwa nie kształtują się dobre emocjonalne relacje. Codzienne frustracje i lęki odreagowuje się na słabszych. Między rodzeństwem ciągle są konflikty, bójki, zalega złość. Dzieci bez przerwy rywalizują o względy rodziców, walcząc między sobą. Poza rodziną rodzeństwo nie daje sobie wsparcia, za dużo jest w nich lęku

i gniewu w stosunku do siebie.

W rodzinie nad-opiekuńczej najczęściej jest jedno dziecko jedynak, ale gdy jest ich więcej, również walczą o pierwszeństwo uczuć. Jednak rodzice starają się tłumić rywalizację jeszcze bardziej "poświęcając się" dzieciom. Rodzeństwo nie daje sobie wsparcia na zewnątrz, jak również nie pomaga sobie wzajemnie.

 

Środowisko szkolne.

Społeczność szkolna obejmująca zarówno uczniów, jak i nauczycieli.

Klasa szkolna ma swoją specyficzną tożsamość, nieustannie zmienia się on i rozwija. Wzajemne powiązania poszczególnych osób z resztą klasowego środowiska odzwierciedlają tak zwane kategorie członków grupy, wśród których wyróżnia się: dzieci akceptowane, dzieci przeciętnie akceptowane, dzieci o statusie niezrównoważonym, dzieci izolowane i odrzucane.